Svečano otvaranje izložbe
„Slika kod Dika“
DIMITRIJA ĆEBIĆA
Četvrtak, 14. maj 2026. godine u 19 časova
Izložbu će otvoriti Miša Mihajlo Kravcev, slikar i književnik
Postavka će trajati od 14. do 28. maja 2026.
Rodjen 18.8.1990 u Čačku , odrastao u Lučanima gde je i završio osnovnu školu. Srednju školu završio je u Požeškoj gimnaziji, nakon čega upisuje i završava Građevinski fakultet u Beogradu. Iako se kroz obrazovanje nije okrenuo slikarskom pozivu ,talenat je pokazivao od mladjih razreda osnovne škole, tokom koje je učestvovao na više dečijih likovnih kolonija tehnikom tempere na papiru. Prvih godina svoje profesionalne karijere kao građevinski inženjer, putovao je širom Rusije gradeći naftna skladišta, ali želja za slikarstvom ga nikada nije napuštala. Danas, kao i par godina unazad , više se okreće slikarskoj karijeri slikavši tehnikom ulje na platnu, a živi i stvara u svom ateljeu u Novom Sadu. Kao strastvarni ribolovac, dugo vremena provodi u prirodi još od ranog detinstva, pa svoju slikarsku inspiraciju vidi u prirodnim motivima i svemu onome što u podsvesti čoveka budi osećaj lepog.
USKOVITLANI PRIZORI DIMITRIJA ĆEBIĆA
DRAGAN JOVANOVIĆ DANILOV, književnik i likovni kritičar
Slike Dimitrija Ćebića imaju nesumnjivu oniričku prirodu, tako da tim povodom možemo govoriti o autentičnosti čudesnog i oniričnog. Ćebićeve slike nisu drugo do pripovesti o večitom dijalogu čoveka sa pejzažom i njegovim misterijama, a ponekad ponorno silaženje u dubine mitologije. To otvaranje ka prostorima zaumnih viđenja praćeno je kovitlacima iracionalnog i nelogičnim osvetljenjima i ozarenjima.
Ćebić se opredelio za jedan poosobljeni ekspresionistički simbolizam. Pronalazimo na njegovom slikarskom polju i izvesne elemente asocijativne apstrakcije, tašizma i akcionog slikarstva. Tu uočavamo kreativan dijalog sa referencijalnošću dramaturgije sa slika Bate Mihajlovića. Ćebićeve slike najviše donose tamo gde mu se posrećilo da dramatičnu ekskluzivnost svojih pokretnih vrtloga protivstavi smirenom modrilu pučine ili kakvog drugog smirenog prostora.
Živi slikarski jezik u vidu oslobođene gestualnosti kod Dimitrija Ćebića udružen je sa konstruktivističkim načelom. U prostoru stvarnog realiteta distribuiše se režim jedne iluzionističke predstave. Stvarno i nestvarno, fizičko i metafizičko stopljeno je na ovim slikama u jednu jedinstvenu, dramaturšku strukturu, pri čemu je ljudska figura prikazana nediferencirano, siluetarno, ikonički aluzivno. Ona je gotovo srasla sa pejzažom sa kojim se nalazi u jednoj tektonskoj harmoniji. U živoj saradnji svesti i podsvesti Ćebić intuira prostor metamorfoza, naseljavajući ga najčešće ženskim aktovima i himerama animalističke naravi. Buđenje neobičnih, fantastičnih formi kod ovog umetnika odvija se po nepredvidivoj zakonomernosti podsvesnog, ezoteričnog.
Ćebić drži do snažnog aktiviteta ruke koja sledi energiju ispovedanja i dramsko-ekspresivnog vokabulara. Njegovi prizori nabijeni su dramatskim nemirom, nervoznom gestikom poteza i neposrednošću beleženja. Slikarski izraz Dimitrija Ćebića bogat je, dakle, dramatskim akcentima, pri čemu dramatiku pejzaža uspostavlja vibrantni ritam poteza. Imponuje brza i energična dramatska razgibanost ovog slikarstva kojom se rastvaraju forme i strukturiše prostor.
Ćebićeve slike možemo posmatrati i kao svojevrsnu apologiju pokretu, gestualnom upisu, dinamizmu, vitalitetu i preobražaju. Ćebić slika snažno, gestički poneseno, ali ne bez estetizacije materije i svog ikonografskog sveta. Sve je na njegovom slikarskom polju oslobođeno zakona zemljine teže, nekako levitirano u jednom kataleptičkom stanju između sna i stvarnosti, kao da je umetnik pronašao srodnost između slikarstva i muzike. Otuda mislim da nećemo pogrešiti ako ustvrdimo da je Dimitrije Ćebić dramski pesnik na čijim slikama sve odlučuje dionizijska radost slikanja.